دربدرترین آدما

اي كه دل تنگي غربت من و از ياد تو برده

هنوزم هواي خونه عطر ديدار تو داره

گل به گل گوشه به گوشه تو رو ياد من مياره

با تو من چه كرده بودم كه چنين مرا شكستي

بي اعتنا وبي تفاوت زرد و بي صدا شكستي

به گذشته بر مي گردم به سراغ خاطراتم

تازه مي شود دوباره از تو داغ خاطراتم

به تو ميرسم هميشه در نهايت رسيدن

هر كجا باشي و باشم به تو برميگردم حتماً

اين تويي هميشه ي من توي آيينه تقدير

با همه شكستم از تو نيستم از دست تو دلگير